Ik zit weer tegen een shut down aan. Zo noem ik dat. Wanneer ik te moe word, of te overprikkeld raak, of allebei (want ze gaan hand in hand).
De prikkels worden dan extra zwaar, extra hard. Elke prikkel kan plots de prikkel te veel zijn.
Honger, warmte, koude, een geluid, het foute licht, de foute stof, iets onverwacht of plotse aanpassing van de agenda, of zelfs een knuffel of zoen of goedbedoeld advies.
En dan ga ik in shutdown. Ik blokkeer. Ik krijg er niets meer uit en kan me dus niet meer goed uitdrukken. Ik kan niet meer zeggen wat ik nodig heb op dat moment. Waardoor ik me ofwel afsluit, ofwel uithaal zodat ik met rust word gelaten. Want dat is het enige wat helpt op dat moment.
Rust. Stilte. Ruimte voor mezelf. Iets doen waar ik rustig van word. En dat is voor iedereen anders en kan verschillen van moment tot moment.
En wanneer ik rustig genoeg ben geworden, kan ik gaan voelen wat ik nodig heb. Vaak meer rust. Soms eten. Of een douche. Of toch maar die knuffel. Een glas water of een favoriete snack. Een wandeling. Een boek. Een paar afleveringen van één of andere serie die ik kijk vanonder een dekentje in de zetel.
Tot mijn systeem genoeg gerest is om terug tot de basis van functioneren komt. Hoe meer ik kan opladen, hoe beter ik kan meewerken in en met mijn omgeving. Hoe zwaarder de omgeving, hoe sneller een shut down zich aandient en hoe langer de reset en het herladen duren.
En wanneer er geen tijd en ruimte is om op te laden, dan leidt een shut down altijd tot een (neurodiverse) burn-out en zelfs tot een depressie.
Met meer begrip komt er meer ruimte tot herstel. Met meer begrip komen relaties (van alle soort) niet zo snel onder druk wanneer iemand tegen een shut down aanzit of in shutdown gaat. Met meer begrip en ruimte wordt iedereen gelukkiger.
Tijd, ruimte, begrip. Niet eenvoudig in een samenleving die maar door raast. Altijd meer, altijd harder… Dat houdt niemand vol. We vergeten wat het is om echt mens te zijn. We zien de mens niet meer in ‘de andere’. We vergeten wat het is om begrip te hebben, verder te kijken, om in liefde tijd en ruimte te maken voor iemands pijn, voor de worsteling van de ander.
Ik zie de mens in jou. Zie jij de mens in mij?
In liefde,
Jasmin
Buiten-gewoon 