Mijn dochter had een paar nachten geleden een diepe paniekaanval over 2 insecten die ze in haar bed had gevonden. Ik ben in het midden van de nacht opgestaan en na haar een poos te hebben vastgehouden, heb ik haar kamer gekuist en beddengoed ververst terwijl zij douchte. 2u later was zij rustig en lag ik weer in bed. Al blijft ze voorlopig heel erg gevoelig qua insecten. In de zomer is dat niet evident om te functioneren.
Maar dat zijn niet de vieze beesten waarover ik het wil hebben. Nee, ik wil het over beesten hebben die echt gevaarlijk en heel vies kunnen zijn.
Ik wil het hebben over verwachtingen.
Wat? Hoe zijn verwachtingen nu vieze beesten?
Verwachtingen maken wij in ons hoofd. We stellen een beeld samen. We maken een vorm, een mal die we vervolgens over situaties en dus altijd over mensen heen leggen. En vervolgens willen we (onbewust) dat de andere(n) zich aan die vorm aanpassen. Dat het helemaal wordt zoals wij hadden verwacht. Zoals we het ons hadden voorgesteld, zoals we hadden gedroomd. Maar niets wordt ooit precies zo. En elke keer je zo een vorm over iemand heen legt en hen er vervolgens in wilt duwen, beschadig je die persoon een beetje, beschadig je je relatie met die persoon een beetje. Want eigenlijk geef je onbewust aan dat je de andere wilt veranderen. De andere is niet ok zoals die is. En wanneer onze verwachtingen niet worden in gelost, dan worden we boos, geraken we gefrustreerd, beginnen we (intern) te verwijten, willen we controleren…
Ja, ik maak me daar nog zelf nog heel vaak schuldig aan. En dan merk en zie ik weer hoe ik schade aanbreng. Hoe ik de andere en mezelf te kort doe.
Verwachtingen nekken mijn kind keer op keer. Verwachtingen over ze er uit moet zien, over hoe ze zich moet gedragen, over hoe ze moet presteren, over wat ze moet leren… Ondertussen blokkeert ze zelfs op het woord. En zoals steeds is zijn mijn grootste leermeester en ben ik gaan beseffen wat verwachtingen eigenlijk doen.
Moeten we dan niets meer verwachten?
Misschien niet. Misschien zouden we kunnen geven zonder verwachting. Misschien zouden we kunnen hopen en dromen, zonder verwachting. Misschien zouden we graag kunnen zien, zonder verwachting. Misschien zouden we kunnen ondersteunen, begeleiden en onderwijzen zonder verwachting.
Misschien kunnen we in overgave gaan en aanvaarden wat er is. Zonder het te willen veranderen, controleren, domineren. Kunnen we de andere graag zien, gewoon zoals die is. Zonder verwachtingen.
Het is alleszins de moeite om eens bij stil te staan. Ik wil graag beter doen. Zonder verwachting, zonder meer. Ook naar mezelf toe.
Buiten-gewoon 