Op slot

Op slot. Ze zat weer stevig op slot. Eindtoetsen… dikke stress. Hoewel mijn dochter de laatste maanden thuisonderwijs kreeg, wat haar gigantisch heeft geholpen, zat ze de laatste weken weer hoe langer hoe meer op slot. De stress van de eindtoetsen voor het 6^de leerjaar hakte er bij ons beide stevig op in. Ik word dan rusteloos, moe, snel boos, slaap slecht en verlies het contact met mezelf. Zij wordt stil, snel boos, moe, (heel erg) bang, krijgt nachtmerries, en verliest het contact met zichzelf en de rest van de wereld.

Ze praat dan hoe langer hoe minder. Ik weet dat ze bij zware stress haar woorden verliest. Dat is ok. Ik verlies de mijne soms ook nog. Wij kunnen al lang in gebarentaal communiceren en ik ken haar zo goed dat ik soms denk dat ik haar gedachten kan lezen. Ik kan haar alleszins behoorlijk goed lezen. Ik weet wat haar helpt, ik ken haar gedachtegangen en -sprongen, ik ken haar noden. En ze weet dat ik haar nooit of te nimmer onder druk zal zetten om te praten. Al leg ik haar wel regelmatig uit dat als ze haar woorden gebruikt, ik beter kan helpen. En dat de andere mensen haar vaak pas zullen verstaan wanneer ze haar woorden kan gebruiken.

Maar ‘all is well that ends well’: ze is geslaagd. En na een heftige ontlading bij ons allebei (in mijn geval een zware migraineaanval) zijn we even ontsnapt naar een huisje in Picardië. Een paar dagen last-minute weg. Eerst wilde ze niet praten in de supermarkt, meed ze alle (oog)contact en kleefde ze aan mijn zijde. Maar toen we gisterenavond naar het heerlijk rustige strand wandelden, kwam ze los. Het slot ging ervan, de deuren vlogen open en daar zag ik mijn prachtige kind weer. Tekenen in het zand, schelpen en stenen zoeken, rondlopen en springen in het natte zand… En toen we op terugweg een ijsje scoorden, zei ze spontaan ‘bonsoir’ tegen de ijsjesdame. En toen wist ik het zeker: ze is weer los, ze is weer terug, ze voelt zich weer vrij en zichzelf.

Het ijsje smaakte nog eens zo goed.