Wegomleidingen… een persoonlijke hel

Een beetje drama in de titel, een goedkoop trucje? Niet echt. Ik vermoed dat veel mensen niet beseffen hoe veel impact zoiets schijnbaar onnozels als een wegomleiding kan hebben.

Ik weet niet of er een vaste logica aan de bewijzering van wegomleidingen ten gronde ligt maar het is al heel zeker niet mijn logica. Ik rijd me altijd vast in een wegomleiding. They don’t make sense! Plots staan er geen pijlen meer en wat dan? Dan blokkeer ik dus. Het begint al bij het zien van de wegomleiding. Ik krijg stress want eerdere ervaringen triggeren me alvast. Ik probeer toch hoop te houden en start vol goede moed aan de omleiding. En dan is het moment daar… een rond punt, een kruising, extra straten en GEEN PIJL. Binnenin springt er een zekering en de tranen komen. Als ik dan ergens moet zijn op een bepaald tijdstip, dan is het helemaal om zeep. Ik heb een hekel aan te laat komen. Ook dat geeft me enorme stress. Dus die combo is behoorlijk heftig. Meestal zelfs nefast. Ik ga in meltdown. Soms terplekke, vaak achteraf en soms allebei. Tegenwoordig is het zover gekomen dat als ik weet dat er werken zijn en ik ken mijn weg niet in de omgeving, ik gewoon niet ga. Of ik geef mezelf een vast tijdsbestek dat ik het wil proberen en als het niet lukt, keer ik gewoon om en ga weer naar huis. Het leren inzien dat ook daar mijn autisme zo’n impact kan hebben, heeft me wel gerustgesteld. Lijkt dat een vreemde opmerking? Ik weet nu tenminste waar het vandaan komt. Ik kan het plaatsen en ik kan daar nu mijn grens trekken en aanhouden.

Ik merk hoe langer hoe meer dat het daar om gaat. Mijn grenzen zijn totaal anders dan deze van de gemiddelde neurotypische mens. Ieders grenzen zijn uiteraard anders. Iedereen heeft zijn triggers en moeilijkheden. Maar bij iemand met autisme/ADHD/ADD/hooggevoeligheid liggen ze gewoon een heel stuk anders en verder (of dichter afhankelijk van je standpunt). Voor veel mensen lijkt dit wellicht extreem maar het is nu eenmaal gewoon zo. Niet beter of slechter. Gewoon anders. En wanneer we continu over die grenzen moeten gaan, dan slaan we gewoon tilt. De constante druk en stress is ENORM. Hoe hoger de stress, hoe groter de kans op een meltdown en hoe minder er moet gebeuren eer ik in meltdown ga. Ik vergelijk het vaak met de spreekwoordelijke emmer met de druppel te veel. Alleen start onze emmer doorgaans al minstens driekwart vol en zijn het geen druppels maar hele glazen die er meteen in gekletst worden. Die emmer loopt dus snel over. En vaak meteen ook op spectaculaire wijze.

Voor mij kunnen het dus omleidingen zijn of andere vormen van onduidelijke communicatie. Voor mijn dochter kan na een schooldag heel wat de trigger zijn om in meltdown te gaan. Ook zij maskeert heel hard en spaart alles op tot ze zich veilig voelt. De zekering die eerder eigenlijk al moest springen, zorgt dan met vertraging voor een totale black-out (meltdown). Een autist of ADHD’er kiest er echt niet voor om in meltdown te gaan. Neurodiverse kinderen zijn niet slecht opgevoed. Wanneer een kind (of volwassene) in meltdown gaat, is het op dat moment zo overweldigend te veel dat alles gewoon tilt slaat en ontploft. Maar wat dat is, hoe dat voelt en hoe wij daar mee omgaan, daar schrijf ik ook nog wel eens over.

PS: Wanneer ik naar een nieuwe locatie moet, zoek ik op voorhand altijd uit waar het is. Ik ben een grote Google maps fan want ik kan nu zelfs al kijken hoe het er op de bestemming uitziet. Een zegen voor beelddenkers! En ja, Google maps staat standaard aan als wegwijzer bij nieuwe bestemmingen maar kleine omleidingen staan daar vaak niet in aangeduid en dan spreken maps en de omleiding elkaar tegen. Tegenstrijdige berichten en tegenstrijdige signalen. De hel van elke autist. Daar pen ik ook nog wel eens een stukje (of 3) over neer.