“Maar ze moet toch weerbaar zijn.”
Voor de zoveelste maal krijg ik dezelfde goedbedoelde opmerking en komt zoals steeds mijn haar recht. Ik adem eens diep in en uit en reageer er niet op. Het is deze keer niet het moment om erop in te gaan. Ik weet dat het goedbedoeld is en dat de persoon (nu) niet openstaat voor een gesprek.
Waarom? Waarom zou ze ‘weerbaar’ moeten zijn? Waarom zou ze ‘mee moeten kunnen draaien in de maatschappij’? Nieuwsflash: dat laatste gaat niet gebeuren. Niet zoals de gemiddelde mens. En trouwens, de gemiddelde mens… met hoeveel burn-outs en langdurige zieken kampt onze samenleving? Misschien draait de ‘gemiddelde mens’ ook niet zo gemakkelijk mee in onze huidige samenleving (al lijkt het vaak maar een ‘op jezelfleving’ of ‘voor jezelfleving’. Het samen stuk lijken we vaak kwijtgeraakt.)
Maar bon, terug naar die weerbaarheid.
Nee, ik geloof niet in weerbaarheid. Weerbaarheid komt voort uit trauma en wonden opgebouwd vanuit de ervaringen van buitenaf. Het idee van eelt te kweken, hard(er) te worden, een pantser op te bouwen of gewenning aan het flagrant overschrijden van je grenzen te verkrijgen, bezorgt me ondertussen rillingen. En dat is van mijn kant uit ondertussen dus een harde nee, zoals we dat hier thuis noemen. Een pantser, trauma, eelt op je ziel, maskeren, … Ze creëren allemaal afstand van jezelf en de anderen. Je verliest jezelf, je kent je grenzen niet meer, je gaat stilletjes of erg luid kapot van binnenuit.
Dus boe aan weerbaarheid.
En hoera voor veerkracht. Veerkracht komt voort uit vertrouwen. Uit een gevoel van veiligheid in zichzelf en de omgeving. Veerkracht komt van binnenuit en bouw je op in een liefdevolle omgeving die ondersteunt en aanmoedigt. Leren geloven in jezelf, je eigen grenzen leren kennen en bewaken, weten wat goed voor je is en vooral weten dat wanneer het eens moeilijk is, dat ok is. Iedereen valt en iedereen kan weer recht komen. Veerkracht is de kracht in jezelf vinden om eens diep adem te halen, even te rusten indien nodig, om hulp te vragen en dan weer recht te komen .
Weerbaarheid is een constante strijd. Je zenuwstelsel blijft de hele tijd ‘aan’ staan, de hele tijd in fright/flight/freeze modus. Je moet doorgaan, je moet presteren, je moet… En daar wordt een mens alleen maar moe, boos, angstig en ziek van.
Veerkracht vertrekt vanuit rust.
Dus nee. Ze moet geen weerbaarheid kweken, jij moet niet weerbaarder worden en ik ook niet.
Laten we inzetten op veerkracht. Bij en in onszelf en de ander. Vanuit rust, liefde, begrip. En nee, het is niet omdat de samenleving is zoals ze nu is, ze altijd zo is geweest of altijd zo moet blijven. In de natuur is alles altijd in beweging. Durf de verandering te zijn. Durf nee te zeggen. Durf anders te zijn. Verscheidenheid zorgt voor groei. Eenheidsworst zorgt voor verval.
Buiten-gewoon 