Het gaat niet zo goed met mijn spruitje. Al maanden worstelt ze. De druk van school en alle ‘moetjes’, de drukte in de grote en onstuimige klas, … Het is haar allemaal al maanden te veel. We zitten allebei al lang op ons tandvlees en zij valt hoe langer hoe meer uit op school. Ze is thuis. Fragiel, moe, leeg. Eens ze lang genoeg kan opladen, zie ik haar weer terug piepen door de scheuren die zijn ontstaan.
Volgend jaar gaat ze niet naar school. Toch om te starten. Ofwel gaan we in TOAH (tijdelijk onderwijs aan huis) of weer volledig over op thuisonderwijs. Op dit moment proberen we de eerste graad te halen. Maar niet ten koste van haar mentale en fysieke gezondheid.
Ze is zichzelf pijn beginnen doen in de herfstperiode. En toen heb ik al een eerste ronde ‘zoek een kinderpsychiater waar je binnengeraakt’ gedaan.
Ik heb gesmeekt, ik heb geweend, ik ben heel erg stil geworden. Mijn kind doet zichzelf pijn. Mijn kind ziet af. En nergens, nergens, nergens geraken we binnen. Nee. Patiëntenstop. Zelfs geen wachtlijsten. We kunnen u niet helpen mevrouw, veel succes nog. Nee, we hebben geen namen om u naar door te verwijzen.
De lieve huisartsen van onze praktijk staan op standby om elke keer weer een attest voor school uit te schrijven. Wekelijks hang ik aan de lijn.
Sindsdien heb ik nog 2 rondes gehad. Rondbellen, mailen, vragen, … Niets. Zelfs geen wachtlijst van een jaar (of 2).
Ik heb enkel een attest nodig van een specialist om TOAH te kunnen aanvragen. Ja, op termijn ook een herevaluatie want we zijn ook ons verhoogde kindergeld kwijt. Net of ons autisme spontaan zou verdwijnen of minder worden. Ze is in therapie en dat kost serieus geld. En tot nader orde draag ik dat alleen. Maar nu heb ik gewoon dat attest nodig.
Nee. Niets. Onmogelijk. Mijn hart brak elke keer weer.
Hoeveel ouders maken dit mee? Ouders van kinderen die er nog veel slechter aan toe zijn. Kinderen die zichzelf pijn doen, die anderen pijn doen omdat de pijn en stress binnenin te veel is. Maar er is nergens plaats. Van het kastje naar de muur en terug. Opnieuw en opnieuw. Tot je uitgeput bent en wanhopig.
Uiteindelijk zijn we naar een kinderarts gegaan. Voor nu hebben we een attest. Met dank aan de bijzonder begripvolle en lieve kinderarts waar we snel terecht konden.
Maar wat met de rest?
Hoe kan het dat zoveel mensen, zoveel kinderen niet geholpen worden? Wat doen wij onze kinderen aan dat er zo’n schrijnend gebrek is aan plaats bij kinderpsychiaters? Investeer in geestelijke gezondheidzorg… Absoluut… Maar moeten we niet vooral terug naar de tekentafel over ons onderwijssysteem en over de belachelijke druk in de maatschappij?
Waarom luisteren we niet naar onze kanaries in de mijn? Zij die als eerste aangeven dat er iets serieus mis is. Als we op tijd luisteren, geraken we er tijdig uit zonder zware verliezen. Hoeveel verliezen willen we lijden?
Aan alle ouders die wanhopig en uitgeput zijn… Jullie zijn (helaas) niet alleen. Merci om zo hard te strijden voor jullie kinderen. Merci om toch elke dag weer te proberen. Merci om niet op te geven ook al weet je niet meer uit welk hout pijlen maken. Merci om er te zijn. Elke dag weer.
Aan alle leiders in dit land… do some f*cking good. Heb de moed om dingen drastisch te veranderen. Geef de toekomst terug aan hen aan wie hij toebehoort.
Buiten-gewoon 