Twee en een halve maand in ze nu thuis. 75 dagen sinds haar laatste dag school. Sindsdien leren we samen, thuis. Zij van mij, ik van haar, zij uit en door zichzelf. Vaak nog mopperend omdat we nog een beetje structuur moeten vasthouden tot juni, wanneer ze haar eindtoetsen van het lager onderwijs kan doen. Maar vooral in heel veel vrijheid en veiligheid voor haar. Het overgrote deel van de dag kan en mag ze zelf invullen. En langzaamaan zie ik haar terug komen. Zie ik haar licht terug verschijnen in de kieren en spleten van de muren die ze moest optrekken om te overleven. Langzaamaan komt haar creativiteit terug. Haar levenslust. Herontdekt ze haar passie weer.
Ze tekent weer. Halleluja. Elke dag tekent ze weer. Vol overgave. En dan komt ze me er vol vuur over vertellen. Of zit ze stilletjes in hyperfocus iets prachtigs op papier te toveren. De ideeën komen terug opgeborreld. Ideeën om dingen te maken, te creëren. Om samen te knutselen. Ze maakt nu dan zelf een plan en dan gaan we samen op zoek naar de materialen.
Ze lacht terug meer, praat terug meer, gaat veel meer in interactie. En wanneer ze rust nodig heeft, weet ze dat het helemaal ok is om zich terug te trekken. Wanneer het te veel is, is het helemaal ok om dat duidelijk te maken.
We zijn samen op een ontdekkingstocht. Wie is zij, wat is haar passie? Waar gaat haar hart van zingen? Wat maakt haar blij? Wat maakt haar boos of verdrietig? Wat zijn haar en mijn grenzen? Hoe gaan we daar mee om? Hoe staan wij in de wereld? Hoe is de wereld? Wat vinden wij mooi? Hoe leren wij en wat leren wij het liefst? Hoe mooi zijn de verschillen tussen de mensen? Net als in de planten- en dierenwereld maken die verschillen de wereld mooier en rijker. En sterker.
Ik droom er van dat elke kind zo zou kunnen opgroeien en leren. In veiligheid, in liefde, gekoesterd om zijn/haar eigen waarde en talenten. Lerend op de eigen manier, vanuit de eigen interesses en passies. En ik geloof rotsvast dat de wereld vanzelf een betere plek zou worden.
Buiten-gewoon 