Hah, het is heus niet miserie troef in het neurodiverse universum hoor. Er zijn veel positieve kanten en geweldige dingen aan het neurodivers zijn. Met een beetje een open blik kunnen we zo veel van elkaar leren en gewoon lol hebben samen.
Mijn dochter is nu 12. En ze tekent al van kleins af aan ontzettend graag. Maar echt heel – erg – graag. Haar werkboeken van school staan steevast vol prachtige miniatuurtjes (terwijl er, u raadt het al, 0 werk verzet is) en ze kan letterlijk alles vol tekenen. Ze verkent graag verschillende oppervlakten en texturen om op te tekenen: handen, voeten, de gom, de lat, de tafel, het bed, de muur, kleren, … niet alles is altijd in blijdschap ontvangen maar ondertussen weet ik dat ze experimenteert en dat het haar fascineert. Het maakt haar ook rustig. Dat, water (om in te liggen, spelen en zwemmen) en Roblox. En bij uitbreiding alles wat creatief is. Schilderen, kleien, knippen en plakken, korte animatiefilmpjes maken … zolang ze wel zelf mag kiezen wat ze maakt. Of toch op zijn minst kan aangeven wanneer iets absoluut niet lukt.
En ze is autodidact. Ze heeft het allemaal op zichzelf geleerd. Kunstacademie is namelijk geen haalbare kaart. Maar zeker wanneer ze zich goed voelt, kan ze uren tekenen. En er volledig in opgaan. Hyperfocus, noemen we dat. Ik kan ook volledig opgaan in iets dat me boeit. Doorgaans een boek of een tekst of een gerecht of baksel dat ik uitprobeer of losweg verzin. Maar vroeger waren het moto’s en motorrijden of bepaalde sporten. Boksen bijvoorbeeld. En dan vergeten we de wereld rondom ons. En kunnen we snel heel veel verwerken of doen of ons zo op iets toeleggen dat we de techniek alsmaar beter en beter onder de knie krijgen (daar waar veel mensen al zijn gestopt). Maar enkel wanneer het ons boeit. Anders zijn focus en concentratie moeilijk en van korte duur.
Maar mijn dochter is duidelijk een geboren kunstenaar/tekenaar. Ze verkent regelmatig nieuwe stijlen en het is altijd een waar plezier om haar evolutie en kunsten te volgen. Het heeft haar ook al vaak geholpen om zich uit te drukken. Woorden komen soms moeilijk. Zeker de juiste woorden. En bij heftige emoties vallen de woorden vaak weg. En zo maakte ze vroeger boze tekeningen. Of verdrietige. Of een mix van allerlei gevoelens. Wonderlijk en prachtig. Ik ben ondertussen dan ook de trotse beheerder van een selecte doch extensieve collectie van haar werk.
En omdat ze ook heel erg mee en gek is van het digitale heeft ze sinds kort een tiktok account waar ze filmpjes op post. Van haar tekeningen en hoe ze tot stand komen. Ze werkt zelfs af en toe op aanvraag voor kinderen die haar volgen. Hoe geweldig is dat?
Bij mij uit het zich onder andere in heel snel kunnen assimileren. Ik leer snel, soms heel erg snel als iets me boeit. Doorgaans ben ik een tijdje echt heel erg geïnteresseerd/gefascineerd/gepassioneerd door een onderwerp en dan lees ik er in sneltreinvaart een aantal boeken over. Bij een sport legde ik me toe op de technische kant en kon ik blijven oefenen, zoeken en bijschaven om altijd maar beter te worden. Ik kon daar immens van genieten. Nu sporten om fysieke redenen niet meer gaat, zijn er andere passies gekomen. Koken, bakken en zowat alles wat met (gezond) eten te maken heeft bijvoorbeeld. Of neurodiversiteit. En daar kan ik uren over praten. Ja, echt uren 😀 .
Ik deel dan ook graag één van mijn dochters laatste werkjes en zal dat in de toekomst zeker nog doen (met haar toestemming uiteraard). Omdat ik haar fantastisch en wonderbaarlijk vind. En een echte kunstenaar.
Buiten-gewoon 