Iedere ouder van een neurodivers kind weet dat nieuwe omgevingen ‘tricky business’ zijn. Iets nieuws proberen stuit hier zowat altijd op (serieus) verzet. En dat is echt niet uit luiigheid maar wel omdat onbekende omgevingen en nieuwe ervaringen voor stress zorgen. Voorspelbaarheid geeft rust omdat gekende zaken minder (extreme) prikkels geven. Wanneer je emmer al erg vol is en je weet wat er komt, is de kans namelijk veel kleiner dat je emmer weeral eens (serieus) overloopt. En daarom houden met name neurodiverse mensen volgens mij zo van routine en zijn we niet gek op nieuwe dingen, laat staan verrassingen.
Mijn dochter mag binnenkort naar een verjaardagsfeestje. Woohoo! Altijd leuk en ze houdt normaal gezien erg van verjaardagsfeestjes maar dit feestje is een activiteit die ze nog nooit eerder deed in een onbekende omgeving. Ze blokkeerde meteen. ‘Nee, ik wil niet gaan’, mompelde ze vanuit haar vaste plekje. Dus paste ik een ondertussen beproefde techniek toe: de website opzoeken, foto’s googlen en alles goed in detail bekijken. Eerst doe ik dat zelf en dan overlopen we alles samen terwijl ik er zo veel mogelijk uitleg/informatie bij geef. Alles kunnen zien helpt ontzettend hard en hoewel het geen magisch alles-is-perfect middel is, heeft het hier al heel erg vaak geholpen. Informeren, bekijken, doorpraten. Het is de formule die het beste werkt. Voor haar maar ook voor mij. Wanneer ik ergens nieuw naartoe moet, zoek ik op voorhand via Google maps de weg op (en mogelijke alternatieven). Via Google street view kijk ik hoe het er terplekke uit ziet. En indien mogelijk bekijk ik de website of zoek ik bijkomende informatie op. Dat brengt me (meer) rust. Want dat maakt dat de grote lading nieuwe prikkels op het moment van al die nieuwigheid beperkter is. Ik weet al veel beter wat gaat komen en zal dus minder hard overvallen worden door alles.
Het internet kan voor ons vaak een zegen zijn of toch op zijn minst verdomd nuttig.
Buiten-gewoon 